با تمام بی نهایتی
در دورانی سخت
شک به آسمان
مگر می شود
تشنه
در برهنگی
به دنبال گورهای دسته جمعی بود؟
افتاده ایم در دیگری
خرفت ار آرواره های بیهودگی
نجات آن چهار سوی قطب نما ست
به خودت بیا
فرصت روی خودش متورم شده
و من غلتیده
به آن سوی انتظار!
محسن کریمی- اردیبهشت ۸۸
این شعر به تقاضای دوستی که دیگر نیست
دل محدثه
آب
آب
آب شد
شکست!
این دل آب می خواهد
نه آب پاش
این سطر را پاره می نویسم
خاک بر سر منِ خط خطی
که زود تر نگفتم
ها محدثه ما دوستت دارُم
اگر دلت خواست
جدا کن
مثل آب از دل....
ستاره ای آویز شد در پیاده رو
پیاده رو رو رو به خدا رسید
سرش کمی درد خورد
سر به سرش نگذار
فحشی که به زبان وصله شد
سرت رابه درد سر می ریزد
ببین بین در به دری وُ
درِ خانه ات دو درِ شده ام
و هر روز صد بار حلق آویز زبان همسری که ندارم می شوم
پنبه را از گوش دریا بدزد
می شنوی؟
سالهاست مرده ای پسر
و روی گورت دختری بی نوا نامه ی عاشقانه می خواند!
گل یا پوچ؟
مشت اول پوچ
مشت دوم را باز کن
اَخ.....
به خاطر این گل لامصب بود
که این چنین بی مذهب شدم.
محسن کریمی
برچسب
چه فرقی بین شلوار وُ زیر شلواریست
و يا چه مي شود
سارایِ بی کلاس تهِ کلاس خودش را خیس کند
لطفن در را آهسته ببندید
حالم به هم می خورد از دنیا
بو می دهد پاهايش دریا
می زند کسی در یا من اشتباه می کنم
مُهر لبهایم مهریه ی فردایت دختر
راه بده راهی نمانده
طلاق لایق ِکولیِ چهار راه نیست
نماز می خوانم
دعا می کنم
شاید شراب شرِ تو را کم کند
با کمال محبت آمدم نبودی آدم
پس کجا رفته بودی
منه مشکوک الدوله شک کرده ام
به خلقت ِخودم به تو
به تخم مرغِ شانسی
به شماره ی کفش هایت گاهی ملی می شود
ملت چه می خواهند
نان ِداغ کبابِ داغ
فرغون ِداغون به دردِ شهر سازی نمی خورد
آقاي شهردار
اعصاب ندارم
اعتصاب می کنم
نه سِکس
نه سیاست
زنده باد جنسیت
دیگر جنستان خراب شده
رویِ سرم باد کرده
باد دارم باد
ارزان نمی دهم
بر چسب نزنید
این چسب ها به دردِ ضربدری بینی هم نمی خورد
اگر بینی کسی دستِ نیازی دراز کرده
آویزان شده بِکش بالا فینگ کن
این دولت چه می کند
از جینگ وُ ماجینگ ِما تفنگ می سازد
می ریزد روی ِسرِ بی مویِ ما
همسرم عربده می کشد
پا رویِ استخوانِ ماه می گذارد
می گویند آب گران شده
خیس کنید خودتان را
به دار بکشید اجناسِ چینی را
به سرفه افتاده است شهر هاپ چی
چی شد
عزیزم گفته بودم چینه بریز برای کفترها
ما را چه به عشق وُ
سِکس وُ
سياست.
محسن کریمی
(۱)
به ارتفاع خودم رسیده ام
مواظب هیچ چیز نیستم
آنکس که ساطور می کوبد به تخته
سنگی گذاشته روی دلم
به گمانم سالگرد سکوت است و
انگشت هیس...
(۲)
هنوز همان پسر تنبلم
سوراخ دعا را گم کرده ام
گونه هایم سرخ می شود از صدای نازک باران
اتاق پر از هوای خنده بود و دلهره
هری دلم ریخت
کسی دست روی گونه ام گذاشته
دارد مدام زنگ می زند!
محسن کریمی-آذر ۸۶
به زن
غربت بوي توتون مي داد وُ
وطن بويِ تنِ زن
زن صدايي بود بر طبل مي تاخت
به نفس نفس بودن
به حرمتِ عرياني ساقِ پا
گُنگ لب هايي به رنگِ پاره
در استحكامِ بتون وُ شلاق وَ زن
زن بوي جنون مي داد وُ نوشابه هاي گاز دار
دست مي كشم به خودم
به روزمرگيِ مقطوع
به ريسمان وُ حلقه شدن در ارزاني زن
زن بوي ساحل مي داد وُ تهمت وُ غربت
اينجا آنجا
نگاهِ زن در كلنگِ جمهوري
بكشيد تنگ است
ببخشيد پاي آزادي كمي لنگ است
زن شليك شد تا اطلاعِ ثانوي
در قيف وُ دين وُ جغجغه
اين شهر بوي اوباش مي دهد وُ گاهي اراذل
مثلِ زن
مثلِ ردِ ضرب در
بر پيشاني همسرم زهره
زن بوي كفن مي داد وَُ كفِ دهان
به افتخارِ اين زن......
محسن كريمي- شهريور ۸۶ - استانبول
ساعتم را با عرعر خرها کوک می کنم !
متأسفانه شاعران هميشه روي يك پا راه مي روند
تحصن دانشجويان دانشگاه آزاد گرگان در ارديبهشت 86 بر عليه طرح پوشش حجاب و اعلاميه هاي منتشر شده در دانشگاه همه حاكي از اين بود كه ادبيات به كار رفته در تمام اين اعلاميه هااز نوع ادبيات محسن كريمي مي باشد........ در اين مدت
فشار هاي متعدد حراست دانشگاه
ممانعت از شركت كردن در امتحانات خرداد ماه
تهديد عوامل خارج از دانشگاه
سبب شد من به عنوان يكي از مهره هاي اصلي اين شورش معرفي وبه يك ترم محروميت از تحصيل با احتساب سنوات و درج در پرونده همچنين تعهدکتبی و حذف از انجمن هاي ادبي دانشگاه محكوم شوم
و اما هنوز متحيرم.........
آيا آيا آيا اين تحصن به وسيله من كليد خورد ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !
14 شهريور عازم كشور تركيه هستم
مي خواهم كمي هوا بخورم................... هواي پاک و تازه..........
از تمام دوستان عزیز که در این مدت برایم نظر وکامنت می گذارند تشکر می کنم .
به امید خدا اگر برگشتم حتما جبران می کنم.
توجه : دوستان عزیزی که لینک می دهند لطفن به اسم محسن کریمی لینک کنند.
به امید پیروزی و روزهای خوش
شلیک
من نسلِ ويراني معاصرم
با طنزِ نصرالدين به سلول هاي اوين پاشيده شدم
بوق مي زنند پشتِ سلول
بوق بوق بوق
هيچ وقت سبز نمي شوم
هميشه در فاصله ي ساييدنِ دو قند است
جرأتِ بلي يا نه پيدا مي شود
جرأتِ خنديدن در پاكت هاي فانتزي
جرأتِ عبور از دالان هاي تار
و عقربه اي كه به هفت سين نرسيد
جمهوري چند بخش است؟
يك به علاوه ي ابد
در شكلِ اشكال چه اتفاق مي افتد؟
در روزنامه كنكور دورِ ميدانِ آزادي چه اتفاق مي افتد؟
من دل داده بودم به سطر هاي ويراني!
با كدِ ملي خطِ منحني به سراغم بيا
تبليغ كن حماقتِ قرن را
كلاهت را بردار وُ احترام بگذار
به يونجه و ريشِ سنتي
به سلامتي سرت را بكوب به شيشه هاي اتفاق
اوراقِ امتحاني لو رفتند!
بگو كدام گزينه مهم است؟
تفنگ يا پرچم؟
انفجار از روي شوق آدم را له مي كند در خودش
در مراسمِ اعدامِ نزديكترين كسانس
رابطِ برگ هاي برنده
گُلي به جيبِ جنازه ام بچسبان
بمال حنا وُ سرخاب به انگشتِ فاجعه
شليك كن
تيرِ خلاص را بزن
من نسلِ ويراني معاصرم.
محسن كريمي-شهريور ۸۶
(۱)
باران كه تند ببارد
يا برف بنشيند پشتِ حنجره
قيمتِ چكمه بالا مي رود
چتري در كار نيست
تنم چكه مي كند
نفت
نفت
نفت
انقلابِ مرغابي در پيش است
از كفشِ ملي گذشتيم
قيمتِ يك جفت پا چقدر است!
(۲)
وقتي از ديوار كسي بالا مي روم
تازه مي فهمم
دنيا چقدر كوچك است
مادرم بمبِ اتم مي سازد
پدرم دموكراسي غني مي كند
ميدانِ آزادي دورِ نفس را مي گيرد
من همسرم را در جنگ جا گذاشته ام
و مامورانِ صليبِ سرخ تفنگم را موميايي كردند
جنگ تمام شد
وخواهرم گونه هايش را با سيب سرخ مي كند.
محسن كريمي
زمستانِ شنگول
جماعتِ حبه ي انگور
هوا طعمِ قهوه اي داشت!
موهايِ زمين خود به خود مي ريخت!
انتظار مي رقصيد در غيابِ خودش
حالا ما مانديم وُ اين خرابه هايِ ملي
فردايي كه به صورتمان تُف مي شود!
جفتك بزنيد اسطوره هايِ ساختگي
كله هاي پُر شده در اعتمادِ هسته اي
نافِ آسمان با ليسِ خدا تَر نمي شود!
صورتِ دين را تضادِ رنگ ها اتو مي كشند!
دنده معكوس به سمتِ گريه هايِ مقدس
در نگاهِ نيمه سكسيِ خنده هاي مدام
«آسيا بچرخ مي چرخم
تندتر بچرخ مي چرخم»
مي چرخم به طرحِ زركوب و منبتِ دورِ ايران
به دورِ جغجغه ها وفرفره هايِ نوروز
به طاقِ نقاشيِ اجداد
شبيه شب به ماه نزديكترم
و رودخانه ام به دشتي ديگر مي ريزد!
تصويري كه روي پيراهنم بود يادت هست؟
نه...نه.... تقدير اين چنين بود!
كودكم صدايِ شنيدنِ آخرين تبر را ندارد!
آغوشم در برهوتِ حوا قِل مي خورد
لو رفتي پيراهنِ جِر رفته ي دموكراسي
عبورِ تن زيرِ مضرابِ آخرين مُهرِ خروجي
در اندوهِ سيگارِ ناتمام
در بيهودگيِ جهانِ پابرهنه
بگو...بگو...با چه جرأتي جمعه را به گريه سنجاق كنم!
دامنِ گُل گليِ مادرم
پهلويِ شكسته ي پدرم
تختم در غربتش خوابيده
خاموش نمي شوم!
«اينجا تهران است
صداي جمهوري اسلامي ايران.»
محسن كريمي_ ارديبهشت ۸۶
شعری از کتاب: « شکل خودم را از یاد برده ام »
-------------------
مرا روی خطِ سفید ِ جاده زاییدند
و پلیس بی هیچ اعتنایی پدرم را جریمه کرد
پنجره ام را با خود می برم
حتی گلدانِ شکسته ام را نیز
اینجا آفریقا نیست
و ما سیاه سرفه می کنیم
درست مثل ِ کلاغ ِ پَر
حالا عینک پَر
سمعک پَر
عطسه پَر
سقف ِ خانه پَر پَر
و آب از سر ِ آب می گذرد
این آخرین سیگاریست
و آخرین شعر که می خوانم
من به آخر ِ دنیا رسیده ام
لطفن کمکم کنید
این هم شماره حساب من
۱۸ ۵۹ ۳۷۵ ۹۱۱
تکرار می کنم...
بچه ها آوازِ ديگري درخيابان خوانده شد
با طنينِ خميازه هايِ جنگ زيرِ خمپاره هايِ پَر پَر
وخنك بود جرمي پشتِ قراضه هايِ فرعي
و ديواري كه پشت سر جرأت شد !
آيا صداي من مستقيم پخش مي شود؟
نه تمامِ گريه قسمتي ازصحنه بود
و شبي رويِ بامِ كفترهايِ بومي
وخوانش چروك در لب هايِ روسپيگري
در نوسانِ دامنِ تنگِ جنسي
ازجنس گلويت پيداست همزادِ سيگاري
سكته را بزرگ كردي تويِ رگت
تويِ گل فوشي قِر مي دهي به گوي وُميدان
رقص رقص در موزيكِ ملي با ماركِ غربت زير گردنبندِ اصالت
همش همين بود ؟
هستي ما همه در پاكت است
گاه آن را تعارف مي كنيم به بغل دستي
اَخ كه هوسِ سرفه ام مي گيرد
و تمامِ كانال ها سه مي شود زيرِ ابرِ بي ابرو
و مچ انداختن با خرابه هايِ بيستون
چرخاندنِ سيبيل در كله پزيِ مش قاسم
يا ترساندنِ بچه ي همسايه پشتِ گوشيِ تلفن
الو... الو...من جوجوام
مثلِ احساسِ عاشقانه ي گّل در بوخورِ هرويين
سفارشِ بچه هايِ چاق وُتنبل
با شكم هاي موذيِ يكبار مصرف زيرِ آوازه ملايمِ
« حمومك مورچه داره بشين وُ پاشو خنده داره »
و ديگر هيچ پيراهني رويِ بند نمي رقصيد
تمامِ خيابان سكسكه بود وُ سيگاروُ سكوت
و وول وولِ كسالتِ ماهيچه ها تويِ رختخوابِ ناز
داداش گاهي برو گم شو!
اين را تمامِ روزنامه ها نوشتند.
محسن کریمی ـ دی ۸۵
پهلويم هوايِ گريه دارد
پشتم مي لرزد از اين سگ مستي
سايه سُر مي خورد رويِ گلويم
مي چسبد به كفِ كفشم
تمام ِآسمانِ ايران همين بود؟
كاسه كاسه ليسيده شديم در زرتشتي ديگر
و مولوي در مثنوي جان سپرد
چاق شده اي ! چقدر بي پدر مادري تهران !
حتي گيشا در گيشه اش برايت بليط پاره نمي كند
دلم مي خواهد فقط يك شهروندِ ساده باشم
هِه چه مسخره است !
خرابِ توأم خرابه ي خرفت !
تنم را مي مالم به فتيله ي روشن فكريت
گاه دُمم را قيچي كن اي مرزِ پر گهر
به افتخارِ خر شدن
سمساريِ بي غيرت
امانت دارِ پر طمع
حراجم كن به سهمِ شهوت
اگر بميرم از پوكي خاك است نه منت
« گفتند: كاري به كارتان نداريم/ باز است چمدانِ مذهب وُ اروتيك/
اينجا آرامگاه دختران بي بكارت است/ زفاف خواهرانِ لكاته را پس بگيرد»
قسم به غيرتِ قيصر
نئشه نمي شوم با اين تَلِ انباري
بوي عرب مي دهد وُ كهنگي
از جهالت حجيم شده ام
چقدر تلخ است مكيدنِ فردا
حجامتم كن كمرِ شكسته
آزادي زِر مي زند
مگر ميدان ِ انقلاب قلابي بود؟
پايت را بردار از اين چكمه
حالم به هم مي خورد
[نسلي به افتخارش دست زدند]
تورمِ حيا
سانسورِ جوهر
ور شكستگيِ كلمه
قياس لنگ وُ دامنِ پُرچين
چقدر رويِ اين زيگ زاگِ لب تاب بياورم!
مواظب باش
فشارم اگر بدهي مي تركم
خميده ام به عفونتِ جامعه
رُك بگويم " بدبختم"
رو دارم پاك كنم كَپلم را با همين اسكناسِ فرهنگي
وفاداري به قلاده ي قدرت
زنم پشتِ چفتِ در مي خوابد
شلوارم مي رنجد زيرِ دردِ شاش وُ شكنجه
شكم آورده ام كورتاژم كنيد !
تقاصِ غمباد كنارِخفقان پهلو گرفت
ايران در كاندومي پاره منفجر شد !
و تمشك طعمِ آوارگي مي دهد
خدا چه عاشقانه مجرم شد؟
سرش را بتراشيد
دستش را قلم كنيد
باتوم
كلاهِ ايمني
جاذبه ي چاقو
جنينِ پُربار
قيدش را بزن
خلاصش كن
اين پدر بود كه تو را زاييد !
قانون جنگل وُ جُنگِ جمعه
جمجمه و رقص پوكه هاي سرگردان
براي اينكه حافظ را با كرشمه نخوانيم !
براي سيگارِكسي آتشي نچكانيم !
قلاويزش كنيد متجاور است
بوي خون مي دهد و ُ گلوباد
از جنسِ ارتجاع هست وُ كثافت
باطنزي مشكوك تا فردايي ديگر
نجابتم را نريز اي همشهري
من با تو چقدر احمقم !
يكي درد را به بازويم بچسباند.
این علف های سبزی که روی بوم کشیده اید
چه راحت آدم را خر می کند
محسن کریمی
تا اطلاع ثانوی می چرد .
---------------------------------------------------------- « کمی عاشقانه »
جیک جیک جیک جیک
جورابم کو !
صبح در استکان چای می جهد
گرسنه در خواب نان بربری به دوران بربریت می رود
طنابی ندارم از دیوارت بالا بکشم
می کشم به سلامتی ات آب دریا را بالا می کشم
این زمین که شبیه کله ست چقدر کله شق است
چنین چنان چنگ به چانه ام آویخت
چنار پشت خانه برگ هایش ریخت
از زندگی زرد مانده ام
نام خانوادگی پاییز رفتم
در بندم در بندری که پر از آب است
بندی ندارم که به آب دهم
سیاه بازم
بی سایه سایه ام را سیاه کردم
هیچ عابری جز دومی دستم را نگرفت
ببین دست دوم شده ام
چرا باور نمی کنید زیر پایم خالی ست
خالی نمی بندم
این همه کف نزنید
به خدا کف کردم
چشم هایم تار می زند
شدم شبیه کف تار تار تار
وردی ندارم قبل ورود بخوانم
مثل موش پا به پا پشت سر مرگ می گریم
برگرد
اگر بر نگردی
مرگ موش می خورم
یا خودکشی می کنم به شیوه ی سامورایی
چیک چیک چیک چیک
همه رو پاک کردم .
محسن کریمی تیر ماه ۸۵
می کشم هوای سرنگ را
می زنم
هرویین
کوکایین
مورفین
اصلن من زنم
و زنبق های تویِ گلدان تمایلِ زیادی به زن دارند
زنها موجوداتِ ظریفی هستند
گاهی می شود آنها را سنجاق کرد
به دمِ سنجاقک
پیرو این گفتار
سرم روی غده های سرطانی می لرزد
و تو از حاشیه بوق می زنی
بوق بوق بوق
پرچمی را که در دست داری می شود پَر داد
صدای الله اکبر را روی هر مناره می شود سَر داد
سَر به سَرم
بی همسر م
روی سرم سرنگ وُ
بیرونِ در کمی درنگ
دستم به پایِ سگِ پشتِ دیوار نمی رسد
دستی پشت در نیست
برای خزیدن به این ور مرز
] ورود آقا اکیدن ممنوع[
زنی در کادر نیست
بگذار
بوی نان بیات وُ
کمی حلوا دلم را تازه کند
کجای جهان بمیرم بهتر است
روی آسمان طهران
یا در کوچه های باریک لندن
پرده را بکشید
می خواهم تا قضاوت بعدی
کمی تخمه بشکنم
امضا
محسن/ خانوم
